Een frisse eigen blik op muziek!

11th October 2013

Post

Nog een aanrader: Four Tet - Beautiful Rewind

Four Tet - Beautiful Rewind

Four Tet is niet makkelijk in een hokje te plaatsen. Deze jongeman maakt nu al geruime tijd vernieuwende electronische muziek. In zijn soms futuristische muziek hoor je elementen terug vanuit hip/hop, garage en andere electronische muziek zoals die van Burial. Zijn nieuwe album Beautiful Rewind is in bepaalde opzichten een hommage naar Burial. Hij heeft 2 nummers naar Burial vernoemd, namelijk BUchla en aeRial en de vele vocals die Burial gebruikt in zijn muziek heeft Four Tet in zijn nieuwe album ook veel toegepast. 

Wat ik altijd vet vindt aan de muziek van Four Tet is dat er binnen het album nummers voelen als tussendoortjes en nummers die echt voelen als bangers. Daarnaast zijn de overgangen binnen het album subliem en het gevolg is dat al zijn albums echt als een geheel aanvoelen. Dit album is weer een heerlijke luisterervaring, alleen is het album voor mij persoonlijk minder vernieuwend dan Pause, Rounds en There Is Love In You. Vond de samples die Four Tet gebruikte in voorgaande albums vetter en had binnen dit album minder ‘wow momentjes’ als in zijn voorgangers.

Maar goed al met al wel weer prima album binnen het electronische genre. Als je Four Tet nog niet kent zou ik eerst zijn voorgaande albums luisteren. Voor nu een fijne ouwe en een fijne nieuwe track. 

Fijne Ouwe: 

Four Tet - As Serious As Your Life

Fijne Nieuwe: 

Four Tet - Parallel Jalebi

Tagged: Four TetBeautiful RewindBurialParalel JallebiPauseRoundsThere Is Love In You

9th October 2013

Post

Minireview :Vic Mensa - Innanetape

Vic Mensa - Innanetape

Vic Mensa is een rapper die uit de kamp komt van Chance The Rapper. Chance die begin dit jaar redelijk wat positieve aandacht heeft gekregen rondom zijn mixtape Acid Rap. Nu een half jaar later heeft Vic Mensa zijn mixtape Innanetape gereleased. 

En ja, Vic Mensa is muzikaal bijna exact een kopie van Chance The Rapper. Vooral flowtechnisch is het eigenlijk exact hetzelfde, maar ook zijn stemgeluid en zijn maniertjes lijken erg op die van Chance. Je hoort dus een hele snelle drukke rapper die vol energie zit met grappige en soms filosofische teksten. Gelukkig vond ik Acid Rap van Chance erg goed, dus ik kan dit zeker ook waarderen. Alleen heb ik meer het gevoel dat ik een nieuwe tape hoor van Chance dan van een nieuwe rapper. 

Als je Chance The Rapper nog niet gehoord hebt dan zou ik dat maar eerst is doen. Al is deze rapper niet voor iedereen weggelegd door zijn hoge stem en rare kreetjes in zijn muziek. Maar ook bij deze rapper is het het geval: Hoe meer je het luistert hoe meer waardering je ervoor krijgt. 

Download Chance The Rapper

De tape van Vic Mensa is hier te downloaden:

Download Vic Mensa

Tsjuuus, 

Pacs

Hier voor mij persoonlijk de beste track van de tape: 

"Make Money But The Money You Make Don’t Make You!"

Vic Mensa - Time Is Money

Tagged: Vic MensaInnanetapeChance the rapper

8th October 2013

Post

Hucci - Rose Gold EP

Sjeeez, ik wil jullie lieve mensen nog even een gratis EP aanraden. De EP Rose Gold van Hucci. Hucci is een 17jarige Trap producer en wist al enig naam te maken met een paar eerdere tracks die hij online gereleased had. Vooral erg gewaardeerd onder de Trap volgers. Nu heeft hij zijn eerste EP gereleased en wat een heerlijke ep is dat. Subtielere trap afgewisseld met keiharde bangers.  

Hij is gratis te downloaden, Jeej! 

Download

Tagged: HucciRose Gold EPTrap

8th October 2013

Post with 1 note

Album Review: Pusha T - My Name Is My Name

Yesss, hier ben ik weer, terug van weggeweest, want ja er is weer een lang verwachte hip/hop release uitgekomen. Ditmaal Pusha T met My Name Is My Name. 

Pusha T - My Name Is My Name

Sinds dat Pusha T solo verder is gegaan na The Clipse en heeft getekend bij G.O.O.D. Music was iedereen erg benieuwd wat hij op de tafel zou brengen. Na 3 redelijke mixtapes uitgebracht te hebben is nu eindelijk zijn solo-album uit genaamd My Name Is My Name. 

En heeft Pusha T de hoge verwachtingen waar kunnen maken? Voor mij persoonlijk helaas niet. Hoewel iets meer dan de helft van het album echt heel sterk is, is de andere helft zo bedroevend dat het gehele project voor mij tegenvalt. Het album begint nog heel sterk met sterke tracks als Numbers On The Boards, Sweet Serenade, Hold On en Suicide. Numbers On The Boards heeft een keiharde beat en Pusha T komt met punchline na punchline. Suicide geeft het oude Clipse gevoel weer met een Neptunes beat met natuurlijk weer lyrics over coke dealen. Sweet Serenade is ook gewoon een sterke track waar mij het verbaasd dat de hook van Chris Brown mij niet eens tegenvalt en Hold On is een standout track die geproduceerd is door Kanye West & Hudson Mohawke waar Rick Ross een opvallende gevoelige verse neerlegt. De sterkste track van het album is met kop en schouders Nosetalgia waar verschillende aspecten van drugs getoond worden. Pusha T die vertelt over hoe het leven is om een cokedealer te zijn en Kendrick Lamar die een verse neerlegt over hoe het is om je vader te zien coke snuiven als klein kind. 

Waar het fout ging voor mij is track 6 tot en met 9 (en track 11) waar irritante hook na irritante hook afgewisseld worden. De bijdragen van The Dream, Kevin Cossum, Kelly Rowland, Future & Big Sean zijn zo enorm corny en muzikaal dramatisch dat het een enorm slechte bijsmaak geeft aan het album. Op die tracks stelt Pusha T opzich niet enorm teleur, maar hij weet die tracks ook weer niet heel boeiend te maken.

Wat erg zonde is, omdat de andere tracks van zo enorm hoog niveau zijn, dat dit album echt een classic had kunnen worden. Nu zijn het een paar harde tracks met een paar tracks die niks voor mij betekenen. 

Helaas. 

Hier één van de hardste tracks van het album De delivery van Pusha, hier damnnnn: 

Pusha T - Nosetalgia (Feat. Kendrick Lamar)

Tagged: Pusha TMy Name Is My NameNosetalgiaKendrick LamarBig SeanKevin CossomRick RossThe ClipseHip/HopChris BrownKanye WestHudson MohawkeThe NeptunesPharrell

7th October 2013

Post with 1 note

Live gezien in mijn Life

Beste lezers, 

Vorige week heb ik Eefje de Visser live mogen aanschouwen en dat concert was fantastisch. Na het concert kwam er alleen een vraag bij mij naar boven en die vraag luidt: Hoeveel artiesten en acts heb ik tot nu toe live zien optreden? 

Met die vraag in gedachten heb ik mijn Itunes geraadpleegd en ben ik bij elke artiest nagegaan of ik die een keer live heb zien optreden in mijn leven. Daarnaast ben ik nog nagegaan of ik artiesten live heb gezien die ik niet in mijn Itunes lijst heb staan en toen ben ik tot deze indrukwekkende lijst gekomen: 

(Veel technoDJ’s heb i niet meegerekend, dit zijn alleen artiesten waarvoor ik daadwerkelijk naar de show ben toegegaan.)

De lijst met artiesten die ik live heb mogen zien:

  1. A.G.
  2. A$AP Rocky
  3. Ab-Soul
  4. Action Bronson
  5. Adonis
  6. Akon
  7. Alborosie
  8. Amadou & Mariam
  9. Angus Stone
  10. Appa
  11. Arctic Monkeys
  12. Asher Roth
  13. Balthazar
  14. Bang Bang (met Kubus)
  15. Barrington Levy
  16. Beck (Eerste concert ooit)
  17. Beef
  18. Beenie Man
  19. Ben Howard
  20. Big K.R.I.T.
  21. Birdman
  22. Birdy Nam Nam
  23. Black Milk (als onderdeel Random Axe)
  24. Blaxtar
  25. Bloc Party
  26. Boys Noize
  27. Brutuzz
  28. Buraka Som Sistema
  29. C2C
  30. Cartes (samen met Kleine Jay)
  31. Chali 2na
  32. Chance The Rapper
  33. Chase & Status
  34. The Clipse
  35. Collie Buddz
  36. Cookie Monsta
  37. Crooked I
  38. Crookers
  39. Crooks
  40. Curren$y
  41. Danny Brown
  42. De La Soul
  43. Diggy Dex
  44. Dizzee Rascal
  45. Dret & Krulle
  46. DuvelDuvel
  47. Eefje de Visser
  48. Emalkay
  49. Engel
  50. EPMD
  51. Eric Sermon
  52. Erol Alkan
  53. Excellent
  54. Faithless
  55. Fakkelbrigade
  56. Feed Me
  57. Feis
  58. MC Fit
  59. Flatbush Zombies
  60. The Flexican
  61. French Montana (half op de achtergrond)
  62. Fresku (wel 1 hele track)
  63. FS Green
  64. The Game
  65. Gers Pardoel
  66. Gomes
  67. Great Minds
  68. Guerilla Speakers
  69. Guilty Simpson
  70. Hairo
  71. Hef
  72. Heltah Skeltah
  73. Ill Bill
  74. Israel Vibration
  75. Jawat!
  76. Jay-Z
  77. De Jeugd van Tegenwoordig
  78. Jiggy Djé
  79. Joe Budden
  80. Joell Ortiz
  81. Joker
  82. Joost van Bellen
  83. Justice
  84. The Kaiser Chiefs
  85. Kane
  86. Kanye West
  87. Kate Nash
  88. Kempi
  89. Kendrick Lamar
  90. Kid Cudi
  91. Kleine Jay
  92. Kleine Viezerik
  93. Kraantje Pappie
  94. Kyteman
  95. La Roux
  96. Lady Sovereign
  97. Lange Frans
  98. Lauryn Hill
  99. Lil’ Wayne
  100. Mac Miller
  101. Mightyfools
  102. Miss Montreal
  103. Mister & Mississippi
  104. Mos Def
  105. Mr. Polska
  106. Murda Turk
  107. Nas
  108. Nation of Elzhi
  109. Nero
  110. Netsky
  111. Nneka
  112. Nobody Beats The Drum
  113. Noisia
  114. The OC
  115. Off Monsters And Men
  116. Only Seven Left
  117. Onyx (1track als featuring bij Talib)
  118. Opgezwolle
  119. The Opposites
  120. Paradox
  121. The Partysquad
  122. The Pharcyde
  123. Pharoahe Monch
  124. Pretty Lights
  125. The Prodigy
  126. Professor Green
  127. Promo + Topnotch
  128. R.Kay
  129. Random Axe
  130. RB Djan
  131. MC Regga
  132. Riptide
  133. Rocks
  134. Royce Da 5’9
  135. Santogold
  136. Schoolboy Q
  137. Sean Paul
  138. Sean Price
  139. Sef
  140. Selah Sue
  141. Sjaak
  142. SLBMG
  143. Skinto
  144. Skrillex
  145. Slaughterhouse
  146. Snoop Dogg
  147. Soley
  148. Soulwax
  149. Spacekees
  150. Spinvis
  151. Steen
  152. Stephen Marley
  153. Sticky Fingers
  154. Surya
  155. Talib Kweli
  156. Taste Of Cinnamon
  157. Tastic
  158. Theophilus London
  159. Tiga
  160. TNGHT
  161. Tribute 2 Bob Marley
  162. Two Way Radio
  163. Typhoon
  164. U Roy
  165. U-Niq
  166. UZ
  167. Vato Gonzalez
  168. Vitalic
  169. Waka Flocka Flame
  170. White Lies
  171. Wild Belle
  172. Winne
  173. The XX
  174. Zeds Dead
  175. Zo Moeilijk
  176. Zwart Licht

Tagged: Liveshowslife

5th October 2013

Post

Album Review Danny Brown - Old

Oi!

als mensen mij een beetje kennen dan heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik enigszins fan ben van Danny Brown. Mijn allereerste blog ooit geschreven heb ik zelfs aan hem toegewijd. In dat blogje prijs ik dan ook zijn veelzijdigheid aan en dat hij op XXX laat zien dat hij een rapper is met meerdere gezichten . Klik op klik als je dit nog een keer wilt lezen. 

XXX is een meesterwerk

Twee jaar geleden kwam XXX uit en naar mijn mening is dat een meesterwerk. Toentertijd (nog steeds niet eigenlijk) is er geen rapper geweest die met zo veel persoonlijkheid en charisma twee totaal verschillende kanten van zichzelf liet zien en dat met zoveel overtuiging deed dat geen van beide kanten nep of geacteerd aanvoelde. Danny die op de eerste helft van XXX drugsgebruik ophemelt en beschrijft dat hij het liefst zoveel mogelijk bitches neukt. Op de tweede helft van XXX hoor je daarentegen een Danny die depressief is van alle armoede en geweld die hij om zich heen ziet gebeuren. Om te ontsnappen uit deze pijnlijke realiteit gebruikt Danny verschillende soorten drugs. Deze twee totaal verschillende kanten van zichzelf wist hij mooi te verwerken in XXX. 

Met als slotstuk het meest depressieve nummer en daarnaast ook mijn all-time favourite track van Danny Brown. In het slot van het nummer geeft Danny aan dat hij geen zin meer heeft in het leven en dat hij op zoek is naar een overdosis om een einde te maken aan zijn leven. 

Danny Brown - 30

Nu 2 jaar later na XXX is Danny Brown terug met album Old. image

Old fijner geproduceerd dan zijn voorganger. 

Ik ben fan van beide Danny Browns. De depressieve Danny die niet weet wat hij aanmoet met zijn leven en de ‘Fock it’ Danny die het liefst zo zwaar mogelijk naar de klote gaat van alle soorten drugs en het liefst zoveel mogelijk bitches neukt als hij maar kan. Het album Old is vergelijkbaar met XXX, omdat het album beide kanten van Danny goed laat zien. Het enige verschil is dat de producties veel gepolijster zijn en veel beter passen bij de verschillende gezichten van Danny Brown. Alle partytracks zijn geproduceerd door verschillende grote producers uit de EDM wereld, zoals A-Track, Rustie en Darq E Freaker en al deze tracks zijn stuk voor stuk bangers. De tracks waarin Danny meer zijn gevoelige kant laat zien en in wat voor armoede hij leeft zijn de producties duister, kaal en erg variërend. 

Side A

Op Side A laat Danny Brown zijn gevoelige kant zien en beschrijft hij dat zijn armoedige omgeving een depressieve werking op hem heeft. Veel tracks beschrijven de straatbeeld in Detroit en je hebt constant het niveau dat je omringd ben door verschillende junkies in een verlaten buurt binnen Detroit. Dit kant van het album is net zoals XXX een kant dat moet groeien voor de luisteraar. Na de eerste luisterbeurt weet je niet echt wat je er mee aan moet, maar na een paar luisterbeurten groeit de track met de keer dat je hem opzet.  

De track die voor het mij het beste het gevoel geeft dat ik omringd ben door junkies en aangeeft dat Danny geen idee heeft wat hij met zijn leven moet is: 

Danny Brown - Torture

Side B

Op de tweede helft van het album Old staan alleen maar keiharde bangers waarin hij uitvoerig beschrijft welke drugs hij allemaal tot zich neemt en wat voor effect dat heeft. Doordat het gebruik van XTC zo veel wordt opgehemeld in de huidige hip/hop wereld beschrijft Danny zo gedetailleerd mogelijk hoe het is om een pilletje te nemen om te laten zien dat hij de real deal is en het niet alleen zegt omdat het een trend is. 

Ik vind eigenlijk elke banger hard op deze kant van het album. Uiteindelijk laat ik graag Smokin & Drinking horen, omdat ik deze productie belachelijk hard vindt van A-Trak

Danny Brown - Smokin & Drinkin

Uiteindelijk heb ik erg genoten van Old. De fijne en niet doorsnee producties voor een rapper zijn gruwelijk en Danny laat gewoon weer veel persoonlijkheid en charisma zien, waardoor hij altijd één van mijn favoriete mc’s in de game blijft.  Voor mij persoonlijk is het album nog niet zo goed als XXX, maar misschien komt dat later wel na de meerdere luisterbeurten. 

Dit was mijn review, ik hoop dat je er van genoten hebt. 

Peace, 

Paquito. 

1st October 2013

Post

Aventine van Agnes Obel nog beter dan haar voorganger

Drie jaar geleden was ik helemaal betoverd door het eerste album van Agnes Obel genaamd Philharmonics. Door dit album ben ik mij steeds meer gaan verdiepen in het genre Folk en momenteel kan ik wel zeggen dat Folk na Hip/Hop mijn favoriete muziekgenre is. Nu drie jaar later is het tweede album van Agnes Obel uit genaamd Aventine en zal ik daar in dit blogje een korte review over schrijven. 

In Aventine zit nog meer diepte dan in haar voorganger Philharmonics

Ik zeg altijd maar ‘never change a winning team’ of anders ‘een artiest moet doen waar die goed in is’. Deze twee befaamde uitspraken gelden zeker voor deze plaat, want de gehele sound en gevoel van het album lijken erg veel op haar voorganger. Ik hoor nu alweer genoeg bloggers zeggen ‘ja een tweede plaat moet wel vernieuwend zijn ten opzichte van haar voorganger anders is het zo hetzelfde’ dan denk ik ‘who gives a flying fuck’ als de eerste plaat fantastisch is, waarom dan niet het trucje over doen en weer een fantastische plaat produceren met dezelfde formule. 

Is er dan helemaal geen verschil met Philharmonics? Jawel er is zeker wel een verschil, want in Aventine wordt er veel meer gebruik gemaakt van strijkers. Voornamelijk de Cello is veel meer aanwezig dan op de vorige plaat waar de instrumentatie voornamelijk bestond uit pianospel. Op dit album wordt het prima pianospel gecombineerd met het prachtige cellospel waardoor de nummers allemaal veel meer diepte lijken te hebben dan de nummers op Philharmonics. Dit zorgt er voor dat Aventine voor mij persoonlijk nog mooier en harmonieuzer is dan Philharmonics. 

Dus steek wat haardblokken aan in je open haard of zet je kachel op duizend graden en zet Aventine op van Agnes Obel en staar lekker naar buiten, zodat je heerlijk kunt dagdromen op de prachtige vocals van Agnes Obel terwijl de bladeren van de bomen vallen. 

Agnes Obel - The Curse

Veel liefs, 

Paquito

Tagged: Agnes ObelAventinePhilharmonicsFolkIndieDenmark

30th September 2013

Post

Underground NY HipHop is springlevend!

Beste lezers, 

het is alweer een tijd geleden sinds ik mijn laatste blog heb geschreven. Het is niet dat ik geen muziek meer luister, maar afgelopen jaar ben ik erg druk geweest met zaken die voor mij persoonlijk voorrang hadden. Met het muziek luisteren zit het wel goed, er is namelijk bijna geen project die ik langer draai dan twee weken, omdat er dan alweer zo veel nieuwe materiaal uitgekomen is dat ik wil beluisteren. 

NY Hip/Hop Scene

Waar ga ik het nu is over hebben? Ik ga het dit keer hebben over de New York Hip/Hop scene. De NY Hip/Hop scene is namelijk de afgelopen maanden, eigenlijk de afgelopen jaren benoemd tot een kleine speler in de Amerikaanse Hip/Hop scene. Vele criticasters en bloggers hebben dan ook geschreven en vermeld dat de NY Hip/Hop scene niet meer relevant is. Naast de negatieve uitingen van de bloggers en criticasters kwam er ook nog is een redelijk bekwame rapper uit LA die zichzelf tot de koning van NY kroonde. 

Kendrick Lamar - Control Verse

Op mainstream niveau kan ik alleen maar beamen wat Kendrick Lamar zegt, want in de commerciële circuit is er geen NY rapper die tekstueel ook maar in de buurt komt bij de lyricale genialiteit van Kendrick Lamar. In de underground circuit daarentegen zijn er redelijk wat rappers die aan de deur komen kloppen. Een aantal NY rappers die momenteel in de hip/hop underground flink naam aan het maken zijn o.a: Action Bronson, Joey Bada$$, The Underachievers, El-P en Smoke DZA. Al deze rappers hebben al redelijk wat publiciteit opgedaan en zal ik dan ook niet nader uitlichten in deze blog. Desalniettemin zijn al deze bovenstaande rappers keihard en raad ik je dan ook aan als hip/hop fan om deze rappers te checken.  

Ik wil één track van Smoke DZA nog wel even uitlichten. Deze track is twee weken geleden gekomen en deze track geeft je maar één feeling en dat is: NY

Smoke Dza - City Of Dreams

Nu zal ik 3 acts in de Underground NY scene nader uitlichten waarvan ik vind dat zij meer aandacht verdienen dan dat zij momenteel krijgen.  

1. YC The Cynic

YC The Cynic ziet er misschien uit als een klein kneusje, maar zijn lyrics en stemgeluid beweren het tegenovergestelde. YC The Cynic heeft dit jaar met het album GNK een prima conceptalbum afgeleverd. Het centrale thema rondom het album is ‘God’. Hij rapt filosofisch over de verschillende aspecten van het god zijn, geloven in god en het bestaan van machtsverhoudingen. Dit doet hij met een hongerige flow op puike producties van Frank Drake. Deze dude moet je zeker checken als je van hip/hop houdt met diepere betekenissen en van Hip/Hop met een old-skool feeling. 

2. Flatbush Zombies

De Flatbush Zombies zijn samen een rapgroep die bestaan uit 3 rappers waarvan 1 rapper ook hun vaste producer is. Meechy Darko en Zombie Juice rappen alleen en de ijzersterke producties zijn van Erick Arc Elliot, die dus niet alleen de producties voor zijn rekening neemt maar dus ook meerapt met de groep. De Flatbush Zombies hadden begin vorig jaar al flink indruk op me gemaakt met hun D.R.U.G.S. mixtape, maar ze hebben nu zichzelf overtroffen met de mixtape BetterOffDead. De Flatbush Zombies onderscheiden zich voornamelijk door hun aparte stemgeluid en agressieve manier van rappen die prima aansluiten op de grimey producties van Erick Arc Elliot. Op deze tape laten ze ook horen dat ze veelzijdig zijn, want rustigere tracks worden afgewisseld met de wat ruwere tracks. 

Een van de rustigere tracks van BetterOffDead luister ik al een tijdje grijs: 

Flatbush Zombies - Palm Trees

3. Ka 

Een paar maanden geleden heb ik voor het eerst een soloproject van de rapper Ka gehoord. Namelijk zijn eerste volledige album: The Night’s Gambit. Nadat ik eerder hem al een paar keer gehoord heb als featuring op tracks van Roc Marciano. Wat ik erg fijn vind van beide rappers is dat zij een compleet unieke sound en aanpak hebben in de Hip/Hop industrie. Waar veel rappers juist hun best doen om zo snel mogelijk te kunnen rappen, lijkt het dat deze twee rappers juist hun best te doen om zo rustig en mellow mogelijk te rappen over de ook al vaak rustige producties. Dit is niet voor iedereen weggelegd en veel mensen zullen de projecten van Ka en Roc Marciano dan ook langdradig en saai vinden. Ik vind het lome manier van rappen heerlijk, omdat het in combinatie met de lage stem van Ka een unieke sfeer creëert en een erg filmisch gevoel geeft. Naast het unieke geluid zijn de teksten erg gecompliceerd en zal je misschien wel Rapgenius (http://rapgenius.com/artists/Ka) nodig hebben om de vele (schaak)metaforen en dubbele betekenissen te begrijpen. 

Hier een track waarin het filmische gevoel naar voren komt door de blazers en strijkers in de productie: 

Ka - 30 Pieces Of Silver

Deze 3 rappers verdienen de nodige aandacht, omdat ik vind dat zij dat tot nu toe nog te weinig krijgen. Naast deze 3 rappers zijn er nog vele andere rappers in de NY scene die goed aan de weg aan het timmeren zijn. Dus wat vele blogs en criticasters ook beweren, de NY Hip/Hop scene is springlevend! 

Tagged: NYNY Hip/Hop SceneKaThe Night's GambitSmoke DZACity Of DreamsYC The CynicGNKFlatbush ZombiesD.R.U.G.SBetterOffDead

10th January 2013

Post with 1 note

Ode Aan De Producer Harry Fraud

Ode aan Een Producer

De meeste blogs die ik schrijf zijn toegewezen aan albums of aan artiesten die ik de moeite waard vind om te volgen. Ditmaal dacht ik, ik doe is wat anders. Een producer kan namelijk echt het verschil maken of een track gruwelijk is of juist totaal niet. De beat is namelijk ongelofelijk bepalend voor de kwaliteit van een nummer. Je merkt de laatste jaren dan ook dat producers steeds vaker genoemd worden bij een track. Dit keer wil ik een specifiek producer in het licht zetten en dat is Harry Fraud.

image

De Hi-Hats van Harry Fraud

Éen van de grootste sterktes van Harry Fraud is zijn gebruik van de hi-hats. (De hi-hat is een onderdeel van een drumkit en het geluid van de hi-hat klinkt een beetje als getik.) Lex Luger is toch wel één van de eerste producers in de hip/hop game die het gebruik van hi-hats succesvol wist toe te passen in een hip/hop beat. Tegenwoordig zijn er tal van producers die hi-hats gebruiken in hip/hop beats. Waar Lex Luger’s gebruik van de hi-hat wat meer hetzelfde blijft in een beat weet Harry Fraud meer variatie in een beat te brengen met het gebruik van de hi-hat. Harry Fraud zegt zelf dat hij de geluiden van de hi-hats als ware in zijn hoofd ziet en daarmee prima het gevoel weet aan te brengen in een beat.

Het resultaat: Het resultaat is dat je elke beat apart wel als een klein kunststukje kunt beschouwen, omdat het een prachtig samenvoegsel is van geluiden.

Harry Fraud weet met zijn beats een gevoel te creëren dat je in een film zit.

Een andere sterkte van Harry Fraud is dat hij je het gevoel kan geven alsof je middenin in een film zit. Hij heeft dan ook onlangs samengewerkt met een artiest die dat filmgevoel eigenlijk altijd probeert na te bootsen met zijn projecten en dat is niemand minder dan Curren$y. Elke beat van de tape ‘Cigarette Boats’ is magnifiek en geeft je het gevoel alsof je middenin een jaren 70 gangsterfilm zit.  

Harry Fraud zorgt ervoor dat bepaalde artiesten weer te beluisteren zijn.

Wiz Khalifa stelt de laatste tijd flink teleur met zijn RnB-Pop achtige gejank, maar op een beat van Harry Fraud klinkt Wiz weer als een degelijke rapper. Riff Raff heb ik überhaupt nooit dope gevonden, maar op een beat van Harry Fraud klinkt zijn verse opeens aardig. Ik hoop dat hij in de toekomst dan ook wat meer gaat samenwerken met artiesten die iets meer kunnen dan met de artiesten met wie Harry Fraud tot nu toe voornamelijk heeft samengewerkt. Wiz, Riff Raff en French Montana zijn namelijk beetje de mindere rappers in de game. Gelukkig werkt hij de laatste tijd ook samen met Action Bronson, Sean Price en Curren$y en dat zijn wel artiesten die wat met een beat kunnen. Gelukkig is Harry Fraud eigenlijk pas net in de game en gaan we in de toekomst nog mooie dingen van hem horen. 


Tagged: Harry FraudProducer

3rd January 2013

Post with 2 notes

Top 10 Albums 2012

Lieve lezers, 

het moment is dan toch echt aangebroken. Pam Pam Pam! De mooiste, vetste, gruwelijkste albums van het jaar 2012. Hoe ben ik tot dit prachtige lijstje gekomen? Ik heb dit jaar meer dan 50 albums meerdere keren geluisterd en vond het dan ook heel lastig om tot een top 10 lijstje te komen. Ik heb dus niet alleen gelet op de muzikaliteit van het album, maar ook hoe vaak ik zin heb gehad om het album te luisteren.

Helaas heb ik door de feestdagen en het vele feesten (tussen de feestdagen door) niet veel tijd gehad om een leuke motivatie neer te zetten waarom het desbetreffende album tot mijn top 10 behoort. Vandaar het lijstje van albums met 1 van de beste nummers van het album erbij. 

10. Fresku - Maskerade

9. The Man With The Iron Fists

8. Bat For Lashes - The Haunted Man

7. Of Monsters And Men - My Head Is An Animal

6. Angus Stone - Broken Brights

5. Schoolboy Q - Habits & Contradictions

4. The XX - Coexist

3. Alt-J - An Awesome Wave

2. Apollo Brown & Guilty Simpson - Dice Game

1. Kendrick Lamar - Good Kid M.A.A.D. City

Tagged: LijstjesFreskuMaskeradeThe Man With The Iron Fists OSTBat For LashesThe Haunted ManOf Monsters And MenMy Head Is An AnimalAngus StoneBroken BrightsSchoolBoy QHabits & ContradictionsThe XXCoexistalt-jan awesome waveApollo BrownGuilty SimpsonDice GameKendrick LamarGood Kid M.A.A.D. City